Od Lorraine C.D Armina

Stałam przy ogierze, który z dosyć widocznym zadowoleniem zauważył, że ktoś przyszedł go pomiziać.
- Ku.wa, Armin - wyjąkałam, obracając się w stronę chłopaka.
Siedział na płocie z wiszącymi ku dole nogami.
Wzruszył tylko ramionami, nie znacznie podnosząc kąciki swoich ust do góry.
Szybko spytał, o co mi dokładnie chodzi, na co z chęcią odpowiedziałam.
- Jesteś takim chole.rnym szczęściarzem - odparłam, siadając przy nogach konia.
- Skąd takie stwierdzenie? - spytał lekko zdezorientowany, moim nagłym określeniem jego osoby.
- Lysiek jest naprawdę świetnym koniem. Taak, wiem, wspominam to już kolejny raz. Widzę cholerne szczęście w jego zachowaniu. Chodzi inaczej pod Tobą, niż pod innymi. Ma bardziej płynny chód, idzie tak, jakby po prostu chciał to robić, a nie mu kazano. Oprócz tego jest cudowny w obsłudze.. Po prostu ch.olera, mogłabym tak wymieniać. Jest jeszcze na co zwrócić uwagę. Jest chol.ernie szczęśliwym koniem - powiedziałam, klepiąc konia w łopatkę - nie podejrzewam Cię oczywiście o to, jednak nie byłabym sobą, gdybym nie zwróciła na to uwagi. Wykorzystaj jego potencjał. Niech zawsze będzie nadal choler.nie szczęśliwym kopytnym.
~*~
Słońce zaczęło już zachodzić za horyzont.
Niebo stało się różno kolorowe.
Nie było już na nim niebieskich kolorów.
Ustąpiły one miejsca pomarańczowym, czerwonym, żółtym i różowym barwom.
Wszystko wyglądało tak świetnie, kiedy na niebie nie było ani jednej chmurki.
Dodatkowo wieczór był ciepły, więc wciąż mogłam zostać w krótkich spodenkach i równie krótkiej bluzce.

Aktualnie siedziałam na płocie.
Tak, na tym płocie.
Armin przypatrywał się Lysandrowi, dokładniej jego krokom.
- Coś się stało? - zapytałam, kierując głowę w stronę chłopaka.
- Wydaję mi się, że kuleje - stwierdził, wciąż wpatrując się w ogiera.
Mruknęłam ciche "choler.a", podchodząc do nich.
- Widzisz? - wskazał na przednie lewe kopyto.
Rzeczywiście, nie wyglądało to najlepiej.
<Armin? >