Od Holiday C.D Helen

 Czuję się głęboko dotknięta tym, że dziewczyna śmieje się z mojego wzrostu. Sama nie jest o wiele wyższa. Dobra, nie mówię, nie jestem bardzo wysoka, w sumie jestem mega niska, ale z mojego wzrostu nikt nie może się śmiać. A już na pewno nie Helen, która jak mi się wydaję jest ode mnie wyższa o jakieś, nie wiem, 5 cm? Jestem w stanie uwierzyć, że ma około 165 cm wzrostu.

Zresztą, nie ważne.

Kieruję się w kierunku stajni, razem z moją współlokatorką.

- Ale nie pójdziemy tak od razu – westchnęłam.

- Czemu?

- Muszę jeszcze na chwilę odwiedzić Sydney…

- No dobra – powiedziała – poczekam na Ciebie. O ile starczy mi cierpliwości…

- A powinno.

Kieruję się w kierunku boksu, do Sydney. Klacz jak zwykle jest przeszczęśliwa, kiedy mnie widzi. I jak zwykle rży na powitanie.

- Cześć, mała – uśmiecham się do klaczy – Ale już chyba nie, aż tak mała…

Klacz rży oburzona, jakby zrozumiała każde słowo wypowiedziane przeze mnie.

- Co rżysz? – śmieję się – Starość nie radość.

Gdyby była człowiekiem pewnie powiedziałaby „A ty ile masz lat?!”. Klacz trąca moją kieszeń, gdzie przetrzymuje smakołyka.

- Skąd wiesz, że to dla ciebie? – pytam.

Klacz odwraca się do mnie tyłem, na co ja się śmieje.

- Dobra, dobra… Dla ciebie.

Wyciągam smakołyka i daje jej. Nagle za mną słyszę głos. Helen.

- Dobra… przestań już gadać z tym koniem, idziemy do Nirvany.

Trzeba przyznać, że nie łatwe jest siodłanie klaczy tak wysokiej jak Nirvana, która ma około 170 w kłębie, dlatego Helen cały czas i pomagała. W końcu po 20- sto minutowych staraniach, razem z Helen udało nam się osiodłać obydwa konia, i ruszyłyśmy w kierunku parkuru.

<Helen? Ja wiem, beznadziejne ;-;>