Od Cavan’a C.D Olivii

W sumie niezbyt interesuje mnie ta dziewczyna, ale i tak jej pomogę.

Pomogłem jej z powrotem wsiąść na konia, i ruszyliśmy powoli stempem. Livi nie dałaby pewnie rady szybciej. Zresztą nieważne.

Po 25 minutach wjechaliśmy na posiadłość akademii. Dziewczynie pomogłem zejść.

- Ja zajmę się koniem, jeśli mogę. Ty lepiej pójdź do pielęgniarki – zaproponowałem.

Dziewczyna niechętnie się zgodziła. Pewnie niekoniecznie chciała powierzać mi konia pod opiekę. Tym bardziej, że jest chyba prywatny…

- Dobra, ale jak jej się coś stanie to nie ręczę za ciebie – posłała mi surowe spojrzenie.

- Ok, ok…

Dziewczyna odeszła w swoją stronę. Rozsiodłałem obydwa konie i odstawiłem do boksu. A sam skierowałem się do mojego pokoju. Porozmawiałem przez telefon z siostrami i mamą. A później umyłem się i położyłem spać. Trzeba przyznać, że to do mnie nie podobne. Zazwyczaj chodziłem spać o późniejszych godzinach, a dzisiaj o 21… Coś jest ze mną nie tak. Może po prostu pobyt w akademii sprawił, że czuję się bardziej zmęczony? Tak.

~~*~~

Rano obudziłem się w dość dobrym humorze. Ubrałem się i poszedłem na śniadanie. A o godzinie 11 postanowiłem sprawdzić co u Olivii. Mam nadzieję, że po wczorajszym wypadku nic jej się nie stało. Z tą myślą zapukałem do drzwi, a po chwili słyszałem odpowiedź.

- Proszę.
Powoli wszedłem do pokoju.

<Olivia?>